یادمان محمّد رضا آقاسی

توي نجف يه خونه بود ، كه ديواراش كاهگلي بود

اسم صاحاب اون خونه ، مولاي مردا علي بود

نصفه شبا بلند ميشد ، يه كيسه داشت كه برميداشت

خرما و نون و خوردنی ، هرچي كه داشت تو اون ميذاشت

راهي كوچه ها ميشد، تا يتيما رو سير كنه

تا سفره خاليشونو، پر از نون و پنيركنه

شب تا سحر پرسه ميزد، پس كوچه های كوفه رو

تا پُر بارون بكنه، باغاي بی شكوفه رو

عبادت علي مگه ، ميتونه غير از اين باشه

بايد مث علي باشه، هر كی كه اهل دين باشه

بعد علي كي ميتونه، محرم راز من باشه ؟

درد دلم رو گوش كنه، تا چاره ساز من باشه

چشاتو واكن آقاجون ، بالای خستمو ببين
منو نگاه كن آقاجون ، دل شكستمو ببين ...